جعفری

اینجور وقت ها آدم دنبال دلیل می گرده و متاسفانه توی نود در صد موارد دلیلی هم برای آن پیدا می کنه یا دلیلی برای ناراحتی خودش می سازه.

من تصمیم دارم توی این موارد به جای گشتن دنبال دلیل برای تلقین هم که شده به خودم بقبولونم که هیچ ناراحتی ندارم.

و کاملا هم خوشحال ام و یک دلیل برای خوشحالی ام پیدا کنم.

پس الان کاملا خوشحالم بخاطر....؟

درسته.!

خوشحالم بخاطر اینکه امروز روز شادی برای من بود و من توانستم توی یک مراسم شادی (پا تختی) شرکت کنم و چند تا از اقوام و فامیل را از نزدیک ببینم و دیداری تازه کنم.

الان خوشحالم بخاطر اینکه می توانم نسیم سر زمستانی را لمس کنم و عطر دل انگیز اش را استشمام کنم.

الان خوشحالم چون سایه پدر و مادرم بالای سرم است و در کمال ارامش یک زندگی ارام را سپری می کنیم.

الان خوشحالم چون که خدای مهربون نعمت دیدن را از من دریغ نکرده و من میتوانم جلوه های زیبای حیاط را در اطراف ببینم و لذت ببرم.

و هزاران دلیل دیگه که از بس زیادند ما از یاد آنها غافل شدیم

و من همین الان تصمیم گرفتم که هر بار که آمدم توی وبلاگ ام و قصد نوشتن را داشتم بخاطر یکی دو تا از آنها از خدای مهربون و بخشنده تشکر کنم.

و در آخر خوشحالم که خدایی به این خوبی دارم که توی تمام لحظات زندگی مواظب من است حتی توی لحظه هایی که من فراموش اش میکنم....!

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا شکرت.